Historia szlaku VIA REGIA

Nasze stowarzyszenie zaprasza Państwa do poznawania niemieckiej historii na podstawie jednego szlaku. W epoce wędrówki ludów germańskie plemiona opuściły swe siedliska na obszarze dzisiejszych środkowych i północnych Niemiec i przeniosły się na zachód i południe. Najbardziej znane plemiona to Wandale, Ostrogoci, Wizygoci, Silingowie i Langobardowie. Przypuszcza się, że do szukania nowej ojczyzny zmusiły ich najazdy Hunów. Ale kraj nie pozostał niezasiedlony. Na ten obszar nadciągnęły plemiona słowiańskie, między innymi z terenów dzisiejszej Ukrainy.

Wraz z rozwojem rzemiosła i podziału pracy zmieniło się zupełnie znaczenie handlu. Powstawały miasta, w których cechy uprawiały swe rzemiosło. Regiony specjalizowały się w wytwarzaniu wyrobów i były w stanie sprzedawać swe produkty poza granicami regionów. Przykładem tego była produkcja sukna w Górnych Łużycach. Sprzedażą zajęli się kupcy. Do tego potrzebne były drogi transportu. W basenie Morza Bałtyckiego transport odbywał się statkami przez morze. Tam kwitł handel w Hanzie, najbardziej znaczącej organizacji kupieckiej w historii Niemiec. Także w dolinie Dunaju możliwy był transport towarów rzeką w kierunku z Zachodu na Wschód.

Na obszarze środkowych i północnych Niemiec z południa na północ płyną żeglowne rzeki, takie jak Odra, Łaba, Wezera czy Ren. Transport towarów w kierunku ze Wschodu na Zachód był możliwy tylko drogą lądową, można było liczyć tylko na drogi. Największym szlakiem ze wschodu na zachód była VIA REGIA czyli Wysoka Droga. Łączyła ona Europę Wschodnią z Europą Środkową i Zachodnią. Szlak ten nazywał się dlatego VIA REGIA, Królewski Szlak, ponieważ był pod ochroną króla.

Ale tym szlakiem przemieszczali się nie tylko kupcy. Korzystali z niego pielgrzymi, by pielgrzymować do Akwizgranu albo modlić się u grobu św. Jakuba w Santiago de Compostela. Od późnego średniowiecza aż po XX wieku VIA REGIA była także szlakiem wojennym dla najróżniejszych wodzów. Przemieszczały się po niej armie rycerzy, hufce husytów czy oddziały Napoleona oraz ich przeciwnicy. Także wojny w dwudziestym wieku wykorzystywały tę trasę.

Kupcy zakładali przedstawicielstwa handlowe przeważnie w miejscach przepraw przez rzeki, gdzie później powstawały miasta. Te nowo założone miasta były celem wielu rzemieślników z Fryzji, Frankonii i Turyngii. Za ich przykładem szli rolnicy, którzy zabierali do nowej ojczyzny nowoczesne metody zagospodarowywania ziemi. Wszyscy oni migrowali, ponieważ na obszarach na wschód od Łaby ich wiedza i umiejętności były bardzo poszukiwane, a warunki życia w starej ojczyźnie pogarszały się.

Polscy Piastowie na Śląsku zwoływali niemieckich osadników do swego kraju. To był czas ekspansji na Wschód, która odbywała się nie tylko mieczem, ale także drogą pokojową. Szczególnym fenomenem było to, że osadnictwo na Śląsku przebiegało szybciej niż w Górnych Łużycach. Zakon franciszkanów, który w XIII wieku założył klasztor w Górnych Łużycach, przybył ze Złotoryi na Śląsku, a nie np. z Erfurtu.

Widzimy, jak szlakiem podążają kupcy, pielgrzymi, rzemieślnicy, rolnicy, wojownicy i zakonnicy. VIA REGIA była nie tylko szlakiem handlu i wymiany, lecz także magistralą wymiany kulturalnej oraz komunikacji. Nowości i wiadomości były przekazywane przez posłańców, wozy konne albo pieszo. Dziś korzystamy z nowoczesnych mediów i telekomunikacji. Ale kierunek ze Wschodu na Zachód i z z powrotem pozostał. Nasze Stowarzyszenie VIA REGIA Begegnungsraum Landesverband Sachsen e.V. / VIA REGIA Miejsce spotkań – Krajowy Związek Saksonii pragnie w tej prezentacji przekazać informacje i zwrócić uwagę na osobliwości wzdłuż szlaku VIA REGIA na obszarze kraju związkowego Saksonii. Dążymy do komunikacji i wymiany kulturalnej z sąsiadami wzdłuż szlaku VIA REGIA. Podstawą tego jest informacja o przebiegu szlaku w Saksonii, a być może później w całej Europie.

Gottfried Semmling

Gotthold Ephraim Lessing  
  www.coe.int
www.culture-routes.lu www.europa.eu
Via Regia Sculptura

 
 Netzwerk "VIA REGIA-
 Kulturstraße des Europarates"